نقاب شکسته من زخمیست بر صاحبدلان

عشق کشون

یه قفس ساختن برامون تا بشیم مثل قناری

پرو بالمون چیدن دیگه نیست راه فراری

قفل زدن یه قفل محکم به در آهنی اون

دنیا رو گرفتن از ما موندیم اینجا توی زندون

نمی تونیم پر بگیریم داریم از قصه می میریم

چرا تو دنیا منو تو توی چنگ هم اسیریم

منم و آهنای سخت  حرمت عشق وشکستن

سهم ما شد قهر و نفرت اونا تا ستاره رفتن

توی این دوره زمونه همیشه عاشق کشونه

دیگه تکیه گاه نداریم توی رویای شبونه

شعر از  م. وکیلی عزیز که این شعر زیبا رو برا م فرستاد